Weg van de meeste weerstand

Zoals het spreekwoord luidt: “de weg naar succes is geplaveid met mislukkingen” of men zegt ook wel: “zonder wrijving geen glans”. Anderzijds kennen we allemaal wel het gezegde “de weg van de minste weerstand nemen”. Maar wat levert deze laatste route ons op? Het lijkt voor de hand liggend dat het de makkelijkste weg is, maar is het ook de beste?

Weg van de minste weerstand
Ik hou van beeldspraken omdat die vaak erg verhelderend zijn. Op wikipedia kun je o.a. de “technische beschrijving” lezen: De weg van de minste weerstand is een traject van A naar B dat minder energie kost dan andere mogelijke trajecten van A naar B. Het “natuurlijke fenomeen” zoals Wikipedia noemt kunnen we goed zien bij de route die een rivier kiest (voor mij als vroegere techneut met waterloopkunde in het pakket erg aansprekend). Een rivier kiest de weg van de minste weerstand, maar dat is gek genoeg geen rechte route. Een rivier “meandert”.

Conflicten vermijden
Dat “meanderen” is wat mensen in de metafoor voor het menselijk gedrag doen als zij conflicten vermijden. In een vorig artikel omschreef ik al hoe mensen die bang zijn voor conflicten de neiging hebben om confrontaties te vermijden. Dat is denk ik wel het meest tastbare voorbeeld van het vermijden van weerstand. En eenieder heeft wel de ervaring dat we dan gaan “meanderen”. Dat is overigens niet per definitie een slechte route. Voorwaarde daarvoor is wel dat je die keuze bewust maakt en niet uit angst voor de confrontatie het alternatief vermijdt.

Naar de pijn toe
Wezenlijk bij het ontwikkelen van jouw Persoonlijk Leiderschap is de vraag of je “naar de pijn toe” durft te gaan. Vergelijk het met een bezoek aan de doktor voor een lichamelijk ongemak. Daar vind je het logisch dat de dokter op zoek gaat naar de pijn en deze probeert te localiseren door daar te drukken.

Wat zijn je doelstellingen?
Ik neem nog even de auto als voorbeeld. Als je een auto rijdt die je zo lang mogelijk wilt rijden met zo min mogelijk kosten, dan rij je zo voorzichtig mogelijk: rustig warm rijden, goed anticiperen op het verkeer, etc.. Maar wil je een auto doorontwikkelen, dan ga je op zoek naar de grenzen. Juist daar waar je weet dat de zwakke punten zitten, zoek je de pijnpunten op. Zo geldt het ook voor jouw persoonlijke ontwikkeling. Ben je tevreden met hoe het gaat, of wil je meer uit jezelf halen? In het laatste geval moet je jezelf uitdagen en bereid zijn om naar de pijn toe te gaan.

 

Innerlijk conflict
Ik heb er inmiddels een gewoonte van gemaakt om de weerstanden die ik in mezelf ervaar, omarm. Als er iets gebeurt (maakt niet uit wat) waarbij ik weerstand voel, ga ik op onderzoek naar de betekenis daarvan. Waar komt die weerstand vandaan? Hij wordt getriggerd door een gebeurtenis, maar die weerstand zegt echt iets over mijn innerlijke systeem en referentiekaders. Dat “onderzoek” doe ik zelden alleen: daar heb ik gelukkig hele fijne mensen voor in mijn omgeving. En zo groei ik steeds weer vanuit een innerlijk conflict.

Ik wens je veel weerstand!

Marc

2 thoughts on “Weg van de meeste weerstand

  1. Beste Marc,

    Allereerst wil ik je een compliment geven voor deze uitdagende en prikkelende site, chapeau!
    Voor nu heb ik een vraag over de zoektocht naar het pijnpunt, de weg naar de meeste weerstand. Ik merk bij mezelf dat ik daar emotioneel van word en dat ik die pijnpunten (conflicten in mezelf) aan kan raken, kan zoeken naar waar het vandaan komt, maar dan? Voor mij is de volgende stap dan de zoektocht naar hoe ik daarmee om kan gaan. Maar hoe doe ik dat? En hoe doen anderen dat? Zijn daar praktische tips en handvatten voor? Ik ben bijvoorbeeld heel chaotisch en spontaan van aard, daarom plan ik zelf dagelijks al mijn activiteiten, zodat ik orde schep in die chaos. De paradox is dat ik van anderen verwacht dat zij ook heel gestructureerd zijn, ik word allergisch van chaotische mensen. Ik verwacht bij chaoten diezelfde zelfkennis en dat zij ook structuur aanbrengen in hun gesprekken, in hun leven. Hoe ga ik met die allergie om, ik merk dat ik het heel vervelend vind dat ik die allergie heb. Maar hoe ga ik met dat gevoel om. Ik merk dat ik daar fysiek en mentaal best heftig op reageer en irriteer me mateloos aan oeverloze en vooral doelloze kletspraat. Al kan ik zelf prima kletspraatjes maken bij het koffieaparaat. Maar als iemand een uur in mijn agenda heeft ingepland en vervolgens geen agenda of richting van een gesprek aangeeft, dan kan ik daar zo weinig mee. Het liefst sta ik tijdens een overleg met een groep chaoten gewoon op, omdat ik me heel ongemakkelijk voel in hun gezelschap. Dáár ben ik nieuwsgierig naar, naar handvatten om dat gevoel te kanaliseren. Is dat herkenbaar en hoe ga jij daarmee om?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.