Roofbouw: je kunt niet compenseren…

Veel mensen zijn er een kei in om zichzelf tot het uiterste te pushen. Daarbij is de categorie van leidinggevenden (managers, directeuren, executives, eigenaren) m.i. er één met bijzondere kenmerken. Zij hebben er namelijk hun beroep van gemaakt om vooral met anderen bezig te zijn en zodoende hun eigen grenzen niet te (hoeven) voelen. Eén ding hebben zij echter niet in de gaten: je kunt de roofbouw die je op jezelf en je omgeving pleegt niet compenseren.

 

Bijna dagelijks spreek ik ze. Leidinggevenden die altijd druk zijn. Als eerste op hun werk en als laatste naar huis. Thuis de laptop nog even aanzwengelen (anders vervelen ze zich toch maar). Het weekend vol met allerlei activiteiten. Een lekker bezig leven zou je zeggen. In dit overvolle leven is weinig ruimte om gewoon even te “zijn”. “Doen” in plaats van “voelen”.

Maar ze zijn natuurlijk niet helemaal achterlijk. Ter compensatie gaan ze een keer extra met vakantie en is er natuurlijk wel financiële ruimte om mooie dingen te kopen. Waarschijnlijk zelfs af en toe eens een extra cadeautje. Maar kun je daarmee een dagelijks tekort aan aandacht compenseren? Mijns inziens niet! Ik zal wat vergelijkingen maken.

Blijft de lak van je auto in goede staat als je hem één keer per jaar zeer grondig wast en poetst? Heb je een goed sexleven als je eens per maand zes keer per dag sex hebt (als je dat al redt dan..)? Blijf je gezond als je één dag per week gezond eet (en de rest van de week junkfood)? Kun je je lichaam fit houden door eens per maand twee dagen voluit te sporten? Nee toch? Sterker nog: de kans dat je meer kapot maakt dan je opbouwt is groot!

Misschien kun je je mentale gezondheid het beste vergelijken met het fit houden van een spier. Iedereen weet toch dat een sporter bewust momenten inbouwt voor herstel. Anders breekt hij de spieren die hij heeft opgebouwd net zo hard weer af. En diezelfde sporter traint toch regelmatig? En hij luistert toch goed naar de signalen van zijn lichaam?

Helaas kennen we allemaal wel iemand die “zichzelf is tegengekomen”. Lichamelijke klachten, vermoeidheid, prikkelbaarheid, hoofdpijn, last van je gewrichten, maagpijn, noem maar op. Allemaal pogingen van “jouzelf” om eens aandacht te hebben voor wie jij eigenlijk bent en waar JIJ behoefte aan hebt. Als je niet kunt “ZIJN” (oranje in bovenstaand model) en vlucht in “DOEN” (blauw), dan VOEL je ook niet echt. En als je niet VOELT, dan ben je niet in contact met je (innerlijke) zelf. En dan kun je ook geen intieme relaties hebben. Een intieme relatie is namelijk een relatie met wie je BENT en niet met wat je DOET.

Wie ben je achter jouw gedrag?
Wie ben je achter jouw gedrag?

Hoe denk je dat jouw omgeving jou ziet? Zet eens vijf punten op papier. En hoe zie je jezelf? Dus: wie je bent. Zet dat ook eens in vijf punten neer. Wees eerlijk als je dat kunt! En… komen deze punten overeen? Staan er”fijne” termen in zoals: zorgzaam, liefdevol, betrokken, etc. Termen die er écht toe doen? Als die er niet staan en als er grote verschillen zijn, wat doet dan dan met je? Word je daar verdrietig van? Kun je erom huilen? En kun je dat verdriet delen met je partner?

Steven jij ook af op een burn-out? Heb je al signalen gehad, maar is het je gelukt om die te negeren of aan de kant te schuiven? Chapeau! Wees daar trots op! Of toch niet? Weet je ergens wel dat je verkeerd bezig bent. Weet je dat je roofbouw op jezelf (en je relaties) pleegt. En snap je – als je even tijd neemt om het te laten bezinken – ook wel dat je dit niet kun compenseren. Als je dit leest is het hopelijk nog niet te laat. Gun jezelf en de mensen om je heen een bezinning. Niet ter compensatie, maar als start van de volgende fase van je leven. Een fase waarin er ruimte is voor wie jij bent. En  ruimte om van daaruit geweldige relaties te onderhouden!

Ik wens je een goede start om te leven met bezieling!

Marc

PS: Natuurlijk gaat je dit niet alleen lukken (of stel ik je nu teleur…). Sta je open voor een gratis eerste coachingsgesprek? Laat me dat dan weten. Ik help je graag op weg!

3 thoughts on “Roofbouw: je kunt niet compenseren…

  1. Dag Marc,
    Je slaat de spijker op zijn kop. Meestal komt men er (te) laat achter. Na een paar jaar een werkweek van 6 1/2 dag te hebben gehad bleek ik bij een duikkeuring toch iets onder de leden te hebben. Ziekenhuisbezoek volgde en onverwachts een viervoudige bypass op 47-jarig leeftijd. Voor 50% erfelijk belast, maar toch door stress en te veel werken die andere 50% zelf veroorzaakt. De schade is niet meer te herstellen. Voor een loopbaanadviseur wel een beschaamd leermoment.

  2. Je hart volgen, voelen. Je hoofd niet de overhand laten voeren.
    Anderen helpen, de hele tijd bezig zijn, grotere cadeaus kopen exclusievere vakanties………. Compensatiegedrag. Niet met jezelf bezig hoeven te zijn of de geliefde personen om je heen.
    Verbinden met een ander, die je lief is, doe je met je hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.