Ik heb jou niet nodig

Ik vermaak me prima, ook zonder jou. Ik heb niemand echt nodig. Sterker nog: ik heb nagenoeg niets nodig. Ik red me wel. Maak je om mij maar niet druk. Ik kan alles aan. I’m a survivor! Precies. Ik overleef hoe dan ook.
Maar ergens begon het te knagen. Ik voelde ergens een gemis… In dit artikel deel ik in een vogelvlucht mijn transformatie. In de hoop dat jij er iets in herkent en er je voordeel mee kunt doen.

(over)leven

Overdreven
Inmiddels ben ik in een heel nieuwe fase van mijn leven. Ik ervaar het als “the next level“. Niks meer overleven, dat voldoet bij lange na niet meer. Maar daarover straks meer. Even terug naar de intro. Daar is geen letter aan gelogen. Alleen besefte ik me dat niet toentertijd. Ik vond mezelf eigenlijk best stoer. Eerlijk gezegd voelde ik me zelfs superieur. En ik voelde me gelukkig. Alhoewel…. Daar was ik eigenlijk helemaal niet mee bezig.  Met de vraag: “wat maakt me gelukkig“. Of: “waarvoor ben ik hier op aarde“.
Dat soort vragen vond ik destijds overdreven. Zweverig. Als ik er al wat van vond. Want zoiets kwam überhaupt niet bij me binnen. Pas veel later realiseerde ik me dat.

Levels...

Dead end street
Aan het eind van level 1 was ik een overlevingsexpert geworden. Ik was geen enkele uitdaging uit de weg gegaan. Sterker nog: ik ging voor alle bonussen die in dit level te halen waren. Mezelf mentaal tot het uiterste pushen. Kijken hoever ik kon gaan. Voor mij persoonlijk was die ultieme zelf-uitdaging de opleiding aan de Militaire Academie en de daarop volgende korte loopbaan als beroepsofficier. Pas later realiseerde ik me dat ik op dat moment ook geen enkele echte relatie had. Hooguit die met mijn dochter.
Gelukkig kende ik geen angst. Ook niet om resolute keuzes te maken. En daarvan heb ik er een paar gemaakt op de momenten dat ik merkte dat ik me in een doodlopende steeg bevond. Ik verliet defensie, heb jaren later mijn compagnon uitgekocht en ben gescheiden. Mijn overgang van level 1 naar het begin van level 2 duurde meer dan twaalf jaar. En in die transitie heb ik behoorlijk wat hulp gezocht en gelukkig gevonden.

dead end

Ontleren
Maar aan het begin van level 2 snapte ik er echt helemaal niets meer van.  Want level 2 lijkt in niets op level 1. In het eerste level gaat het om OVERLEVEN. Daar leerde ik de regels van de wereld en hoe ik me diende aan te passen en gedragen om “mijn  levens” niet kwijt te raken. En mijn primaire mechanisme was ontkenning  van behoefte (Ingeborg Bosch, één van de eerste openbaringen voor me destijds). Maar op het volgende level gaat het om LEVEN. En daarvoor gelden heel andere regels en krachtvelden. De grootste uitdaging? Om te ontleren wat ik nodig had om te overleven. LEVEN kan namelijk alleen als je leert loslaten.

pri

Relateren
In level 1 heb ik relaties gehad. Maar in geen enkele relaties heb ik “gerelateerd“. Wist ik veel. En ik ontdekte in level 2 dat we juist hier zijn om te relateren. En ik ontdekte dat er een wezenlijke voorwaarde is om dat te kunnen doen. Een relatie met een ander is in eerste instantie een relatie met mezelf. En ik leer mezelf nu pas (of nu al 🙂 ) kennen. Ik krijg steeds meer inzicht in mijn onbewuste gedrag (reflexen en patronen). Inzicht in mijn (belemmerende) overtuigingen. Inzicht in mijn ego’s. En zelfs inzicht in wat me bezielt. En dat voelt als LEVEN. Dat voelt als geluk. Meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. En dat kan ik wel van de daken schreeuwen.

schreeuw van het dak

And that makes me wonder…… is there even a next level? Ergens tussen level 2 en de dood? We gaan het beleven 🙂

next level

En nu? Voor nu voel ik het als mijn missie om dagelijks meer ontdekkingen te doen in dit level. En daarmee mijn LEVEN te verrijken. En die rijkdom ervaar ik temeer als ik anderen mag begeleiden in diezelfde transformatie. Dan krijgen de lessen die ik geleerd heb nog meer waarde. En last but not least. Om te relateren. Want daarvoor ben ik hier. Als deel van een groter geheel. En jij ook. En voorlopig ga ik met volle teugen van dit alles genieten.

Marc

 

2 thoughts on “Ik heb jou niet nodig

  1. Dag Marc

    Kreeg vandaag van een goede vriend ook wijze woorden binnen die me aan jouw tocht (en die van ons allen) doen denken…

    “you can trust the universe” (Seng Tsan)

    Vertrouwen dat op welk level je ook bent, het allemaal goed is/komt, had ik wel nodig om te leren loslaten.

    Verrijkende dag
    Karolien

  2. Hoi Marc, erg mooi geschreven en héél fijn dat jij jouw ervaringen wilt delen! Voor mezelf sprekend heb ik hier zeker iets aan en ik denk ook vele anderen! Ga zo door met LEVEN! Ik zie dat het jou goed doet, dat straal je uit! Groeten van je neef, Olaf

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.