Ik heb een goed leven, maar ik mis iets wezenlijks…

Het zal je maar gebeuren. Je hebt alles voor elkaar: een leuk gezin, fijne man, de kinderen redden zichzelf steeds beter, in en om huis alles voor elkaar. En toch mis je iets.. Je haalt niet meer de voldoening uit je leven die je eerder wel had. En nu?

Je bent lang niet de enige
(Ik richt me dit keer tot de vrouwen, de mannen kwamen eerder al aan de beurt. Ik realiseer me dat mijn beschrijving aardig stereotype is. Hoewel ik ruimdenkend ben, generaliseer ik bewust en omschrijf ik een situatie die ik relatief vaak waarneem. Daarnaast heb ik (helaas tot op heden) nog geen ervaring met het coachen van carrièrevrouwen die in deze fase van hun leven zijn aangekomen)
Ergens in deze situatie ontstaat ruimte voor jou als individu. Even niet meer je eigen ontwikkeling in de schaduw stellen van wat het gezinsleven van je vraagt. Bewust of onbewust denk je: “Nu ben ik aan de beurt!”Je pakt een studie op of een hobby waar je lang geen tijd voor had. Je gaat (weer) sporten, besteedt meer aandacht aan je uiterlijk. Je voelt je weer fit! Je zult toch niet… in je midlife crisis zitten?

Het verkennen van onbekend terrein
Ik neem aan dat je de behoeftepiramide van Maslow kent. Voor het geval dat die kennis moet worden afgestoft, zie je hieronder nog even het plaatje. Herinner je het weer? Afijn, als je dit leest, vermoed ik dat je je ergens in de top van deze piramide bevindt. In de praktijk herken ik een mix van de bovenste twee in deze fase. In eerste instantie ervaar je de behoefte om jezelf te ontplooien. Tegelijkertijd – of vlak daarna – veranderen de behoeftes in je relatie. Hopelijk heb je tot nog toe de erkenning en waardering van je partner ontvangen als partner, moeder, etc. Daarin realiseer je je  nu mogelijk dat je jezelf ondergeschikt hebt gemaakt aan de rol in het gezin. En de waardering die je voor die rol kreeg is nu niet meer voldoende! Je wilt erkenning als individu, op minimaal gelijk niveau van de kostwinner!

de behoeftepiramide van Maslow

Tijd om volwassen te worden 
In deze situatie moet ik denken aan twee modellen die ik ken. Allereerst aan het klassieke model van Transactionele Analyse van Eric Berne. Op deze pagina staat de theorie op hoofdlijnen omschreven. Ik herken hierin dat je de stap aan het maken bent naar de ego-toestand van volwassene. In jouw rol tot op heden heb je je aangepast in een combinatie van de andere rollen.

Behoefte aan het wij-gevoel
Wat ik ook herken is dat je een andere behoefte krijgt binnen je relatie met betrekking tot het “wij-gevoel” . Je hebt jezelf (tijdelijk) ondergeschikt gemaakt aan het gezin en hebt in onderstaand model jezelf dus in de afhankelijke rol geplaatst. Je wilt nu graag met je partner naar een situatie van wederzijdse afhankelijkheid. En daar begint het te wringen. Er ontstaan twee knelpunten:
1. De tussenstap is onafhankelijkheid. Je gaat als het ware ‘puberen’ om je uit de positie van afhankelijkheid te bevrijden (hier zie ik ook een relatie met het OVK-model). En die arme echtgenoot van je snapt er helemaal niets meer van….
2. Wederzijdse afhankelijkheid doe je samen. Je hebt dus je partner nodig om samen dat wij-gevoel te ontwikkelen. Het zou mooi zijn als hij exact gelijktijdig met jou in de fase komt waarin hij daar ook behoefte aan heeft. Die kans is echter….. verrekte klein 🙁

wederzijds afhankelijk

 

En nu?
Hmmm…. lastige vraag. In ieder geval heb je beide het inzicht nodig dat er wat verandert. En dat een stap terug geen optie is. Crisis? Jazeker. Crisis is namelijk altijd een overgangsperiode. Het oude werkt niet meer en het nieuwe nog niet. Maar crisis betekent ook kans. Probeer er samen zo naar te kijken en zie het als uitdaging lom je relatie op een hoger plan te tillen. De grootste uitdaging in deze? Hem zover krijgen dat hij zelf ook de behoefte gaat voelen om te veranderen; of beter gezegd: om persoonlijk te groeien. En samen met jou naar het “wij-gevoel” toe te werken. Als dat niet vanzelf gaat, zit er mijns inziens maar één ding op: op een heel duidelijke manier aangeven dat op dezelfde voet doorgaan geen optie voor jou is. Dat is spannend, heel spannend. Maar, als je eerlijk naar jezelf bent: is het een serieuze optie om je kop in het zand te steken? En om jezelf weg te blijven cijferen? Aan ju de keuze.

Samen bouwen
Ik gun je oprecht veel “wij-gevoel”.  Denk eraan dat het een groeiproces is. Helaas kun je geen stappen overslaan. Probeer te denken in kansen.

Ik wens je een mooie en leerzame crisis 🙂

 

Marc

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.