Een goede manager weet de zwarte piet te ontwijken

Vandaag begeleidde ik bij een raadgevend ingenieursbureau het team van projectleiders in het professionaliseren van hun managementtaak binnen het bedrijf. In een open discussie werd het voorbeeld van een bouwvergadering aangehaald. In sommige bouwprojecten is al vroegtijdig duidelijk dat deze tot verlies lijden. Het belangrijkste doel van de deelnemers is vanaf dat moment enkel nog om de zwarte piet aan een (willekeurige) ander toe te spelen. Na eerst verbaasd te zijn, zag ik al snel gelijkenissen met sommige managers en managementteams.

Als je 100% eerlijk bent…
Natuurlijk gebeurt dit bij jou in het bedrijf niet. Managers die hun eigen stoep schoonvegen en daarbij het vuil op die van een ander achterlaten. Projectleiders die alleen de beste mensen in hun projectteam willen en de collega met de “mindere goden” opzadelen. Medewerkers die zich verzetten tegen verandering en verbetering omdat ze bang zijn voor hun eigen baan. Mensen die weten dat ze op een plek zitten die hun capaciteiten te boven gaat, maar vasthouden aan “hun positie” (het zgn. Peter-principle). Maar natuurlijk gebeurt dit niet bij jou in het bedrijf, toch?

Als één schaap met de billen bloot gaat…
Het mooiste moment vandaag ontstond op het moment dat één van de projectleiders aangaf dat hij misschien wel liever weer “gewoon adviseur” was. En daarop vervolgde hij dat we misschien de hele structuur maar eens ter discussie moesten stellen. Die uitspraak heb ik aangegrepen om de ronde te doen en bij anderen te horen hoe ze erin staan. In grote lijnen krijg je dan twee reacties. De eerste is van de groep mensen die “bang zijn voor hun positie”: “Wat betekent dat dan voor mij straks?” De tweede reactie komt van de mensen die primair met het organisatiebelang bezig zijn. Zij omarmen “de onzekerheid” en zoeken naar een oplossing die voor allen het beste is. Zij vertrouwen erop dat er voor hen een rol is waarin hun bijdrage aan de groep het beste tot zijn recht komt. Uiteindelijk bereikten we een consensus: de volgende bijeenkomst gaat het organogram op de schop.

Er is geen falen maar feedback
De directeur omarmde dit moment volledig en trok de vergelijking met de vliegwereld. Daar heerst een cultuur waarin men juist groot belang hecht aan het delen van fouten zodat eenieder ervan kan leren en herhaling wordt voorkomen. Ik refereer graag aan één van de vooronderstellingen van NLP: “er is geen falen, maar feedback“.

sensor die feedback geeft aan het motormanagement

Een goede manager zoekt en geeft feedback
Ook hier weer de vergelijking met de auto. Iedere moderne auto heeft een management. Dat management wordt gevoed door sensoren. Als één van die sensoren geen signaal geeft, kan het management niet functioneren. En het is van groot belang dat juist afwijkingen vroegtijdig worden doorgegeven. Dan kan het management nog bijsturen.

Dus?
Dus… Creëer een cultuur waarin iedereen met de billen bloot gaat. Of beter gezegd: durft te gaan. Wat is daarvoor nodig dan? Openheid, eerlijkheid, vertrouwen. En vertrouwen kun je geven en krijgen. Je kunt het nooit nemen. Geef het goede voorbeeld. En wees niet bang voor je positie. Dat is gebaseerd op angst en wantrouwen. Als je focust op je toegevoegde waarde voor het team, ben je nooit overbodig!

Ik wens je veel blote billen 🙂

 

Marc

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.